Przełęcz pod Kopą Kondracką – szlaki, wysokość, jak dojść?

Przełęcz pod Kopą Kondracką, położona na wysokości 1863 m n.p.m., jest dostępna czerwonym szlakiem graniowym z Czerwonych Wierchów i Kasprowego Wierchu oraz zielonym szlakiem z Doliny Kondratowej. To rozległe siodło, zwane też Kotlinami, oferuje nie tylko skrzyżowanie najważniejszych tatrzańskich arterii, ale i zapierającą dech panoramę na Giewont oraz Krywań. Sprawdź, jak zaplanować na nią udaną wycieczkę.

Gdzie leży Przełęcz pod Kopą Kondracką i jak ją rozpoznać?

Obiekt ten stanowi wyraźne obniżenie w głównej grani Tatr, wciskające się między majestatyczną Kopę Kondracką (2005 m n.p.m.) a łagodniejszy Suchy Wierch Kondracki (1890 m n.p.m.). Przez to siodło przebiega Wielki Europejski Dział Wodny oraz granica państwowa ze Słowacją. Od strony północnej, czyli polskiej, pod przełęczą rozciąga się Dolina Kondratowa, natomiast południowe stoki opadają już do słowackiej Doliny Cichej.

Charakterystycznym elementem urozmaicającym jej topografię są rowy tektoniczne – kilkumetrowe pęknięcia przecinające wierzchowinę. To właśnie one sprawiły, że miejscowi górale nadali jej miano Kotliny. Wierzchołek porasta typowa dla Czerwonych Wierchów niska murawa z dominacją situ skuciny, która jednak w rejonie przecięcia szlaków ulega silnej erozji wskutek wzmożonego ruchu pieszego.

Kierując wzrok na wschód, zobaczysz bliski Giewont, a przy dobrej pogodzie na południu dostrzeżesz potężny masyw Krywania.

Jak dotrzeć na Przełęcz pod Kopą Kondracką?

Najdogodniejsza trasa prowadzi od strony popularnych Kuźnic w Zakopanem. To tutaj zaczyna się podejście Doliną Bystrej, które łagodną Drogą Brata Alberta wyprowadza na rozległą Polanę Kalatówki. Stamtąd, podążając szeroką drogą wzdłuż dna doliny, dojdziesz do najmniejszego schroniska w Tatrach – Schroniska PTTK na Hali Kondratowej usytuowanego na wysokości 1333 m n.p.m. Cały odcinek z Kuźnic do schroniska zajmuje orientacyjnie około godziny i trzydziestu minut marszu.

Tuż za tym budynkiem rozpoczyna się kluczowy etap wycieczki. Należy zmienić kolor oznaczeń i wkroczyć na zielony szlak. Latem prowadzi on łagodniejszymi zakosami po zboczu Suchego Wierchu Kondrackiego, natomiast w warunkach zimowych lub wczesnowiosennych szlak często twardnieje i staje się stromy, a ścieżka wydeptywana jest niemal na krechę, prosto w górę.

Podejście z Hali Kondratowej zimą i latem

Różnica wzniesień między halą a siodłem wynosi około 530 metrów. W sezonie letnim podejście to ma charakter umiarkowany, choć wymaga pewnej kondycji z uwagi na kamieniste podłoże. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja podczas wyprawy wiosennej, kiedy to twardy, oblodzony śnieg lub miękka, kopna warstwa puchu drastycznie wydłużają czas przemarszu. Odcinek ten z Hali Kondratowej na przełęcz pieszy turysta pokonuje średnio w 1 godzinę i 20 minut, choć przy trudnych warunkach śniegowych czas ten może ulec znacznemu wydłużeniu.

Alternatywne szlaki graniowe

Jest to również punkt węzłowy dla miłośników długich przejść główną granią. Prowadzi tędy czerwony szlak, uznawany za jeden z najatrakcyjniejszych widokowo odcinków w całych Tatrach. Możesz tu dotrzeć, trawersując granią od strony Czerwonych Wierchów, co wymaga wcześniejszego zdobycia Małołączniaka i Krzesanicy, bądź też od wschodu, rozpoczynając wędrówkę z Kasprowego Wierchu.

Szacowane czasy przejść granią prezentują się następująco:

• podejście od strony Kasprowego Wierchu zajmuje około 1:40 h,
• powrót w tę samą stronę to około 1:20 h,
• od sąsiedniej Kopy Kondrackiej na siodło wystarczy zaledwie 15 minut zejścia,
• wejście z powrotem na Kopę Kondracką to już około 20 minut wspinaczki.

Historia związana ze wzniesieniem

Ze strategicznym położeniem tego miejsca łączy się bogata przeszłość. Pod koniec XIX wieku, w 1889 roku, Towarzystwo Tatrzańskie postawiło w jego zagłębieniu niewielki obiekt, który miał służyć przede wszystkim narciarzom przemierzającym zimą grań. Był to skromny szałas o wymiarach 4 na 3 metry, który jednak nieustannie narażony był na dewastację przez turystów i niszczycielską siłę wiatru. Ostatecznie przestał istnieć około 1925 roku.

Szczególnie dramatyczne wydarzenia rozegrały się tu w czasie II wojny światowej. Przełęcz ta, obok Tomanowej Przełęczy, stanowiła kluczowy punkt na trasie kurierów tatrzańskich. W kwietniu 1940 roku podczas przedzierania się na Węgry, tragicznie zakończyła się przeprawa taternika Włodzimierza Gosławskiego i jego towarzyszki Ady Kopczyńskiej. Oboje zamarzli w gwałtownej zawiei śnieżnej przy zejściu do słowackiej Doliny Cichej.

Współcześnie tereny te objęte są ścisłą ochroną, a wędrówka na południową, słowacką stronę jest zabroniona. Turyści mogą poruszać się wyłącznie po wyznakowanych szlakach po stronie polskiej, tj. na odcinku graniowym oraz w dół zielonym szlakiem w kierunku Hali Kondratowej.

Warunki pogodowe i zagrożenia lawinowe

Rejon ten, mimo iż sam szczyt jest dość łagodny, charakteryzuje się specyficznym mikroklimatem. W partiach podejściowych powyżej schroniska panują surowe warunki, a górna część stoku, zwłaszcza na wysokości przekraczającej 1800 m n.p.m., bywa potwornie wywiana. Silne wiatry potrafią przeganiać tumany śniegu, tworząc oblodzenia i odsłaniając kamienie, co znacząco utrudnia zarówno podejście, jak i narciarski zjazd.

Odcinek zielonego szlaku w górnych partiach osiąga nachylenie od 35 do 40 stopni, co kwalifikuje go jako potencjalnie lawinowy.

Przed każdą wycieczką w sezonie zalegania śniegu bezwzględnie trzeba zapoznać się z komunikatem lawinowym. Aktualne informacje publikowane są na stronach Tatrzańskiego Parku Narodowego (TPN) oraz Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR). W sytuacji znacznego zagrożenia lawinowego bezpieczniejsza alternatywa dla zielonego szlaku prowadzi z pominięciem stromego zbocza Suchego Wierchu, poprzez grań Łopaty.

Praktyczne przygotowanie do wyprawy

Osiągnięcie progu leżącego na granicy prawie dwóch tysięcy metrów wymaga odpowiedniego przygotowania sprzętowego. Niezależnie od pory roku, podstawę stanowią solidne buty górskie, ale w okresie od późnej jesieni do wczesnej wiosny należy rozszerzyć ekwipunek. Kamienista ścieżka szybko pokrywa się lodem, dlatego posiadanie raczków jest absolutnym minimum już od wysokości Doliny Kondratowej.

W głębszym, kopnym śniegu ogromną pomoc niosą kijki trekkingowe, które pozwalają odciążyć stawy kolanowe i zachować równowagę na stromiźnie. Część turystów decyduje się zabrać czekan, choć na standardowym podejściu szlakowym rzadko zachodzi konieczność jego użycia. W słoneczne, zimowe i wiosenne dni bardzo łatwo o dotkliwe oparzenia słoneczne, gdyż promienie UV odbijają się od białej pokrywy śnieżnej, dlatego krem z filtrem UV jest tu tak samo ważny jak ciepłe rękawice.

Informacje organizacyjne

Punktem startowym dla większości wypraw jest przystanek w Kuźnicach. Należy pamiętać, że dojazd w to miejsce prywatnym samochodem jest niemożliwy. Najwygodniejszym rozwiązaniem jest pozostawienie auta na jednym z płatnych parkingów przy Rondzie Jana Pawła II w Zakopanem i skorzystanie z transportu publicznego. Koszt przejazdu busem do Kuźnic wynosi około 3 zł od osoby.

Ponieważ cały opisywany obszar znajduje się w granicach parku narodowego, poruszanie się po szlakach wiąże się z obowiązkiem zakupu biletu wstępu. W kasie przy wejściu na szlak zapłacisz 10 zł za bilet normalny i 5 zł za ulgowy. Należy również dostosować się do regulaminu TPN, który wprowadza zakaz poruszania się po szlakach od zmierzchu do świtu (obowiązujący od 1 marca) oraz całkowity zakaz wstępu z psami.

Kopa Kondracka jako przedłużenie wycieczki

Dla wielu wędrowców Przełęcz pod Kopą Kondracką jest tylko symbolicznym przystankiem przed zdobyciem pobliskiego dwutysięcznika. Z przełęczy na szczyt prowadzi czerwony fragment trasy, który w zależności od warunków i kierunku zajmuje od 15 do 20 minut. Kopa Kondracka, wznosząca się na 2005 m n.p.m., reprezentuje najniższy wierzchołek w grupie Czerwonych Wierchów, jednak jej atrakcyjność widokowa nie ustępuje znacznie wyższym sąsiadom.

Doskonałym pomysłem na jednodniową pętlę jest połączenie wejścia na ten szczyt z zejściem przez sąsiednią Kondracką Przełęcz, co daje łączną trasę o długości około 12,6 km i sumie wzniesień bliskiej 985 metrów. Po zdobyciu wierzchołka zejście żółtym szlakiem i dalszy trawers niebieskim pod masywem Giewontu w stronę Hali Kondratowej pozwala uniknąć monotonii i podziwiać majestatyczną północną ścianę Długiego Giewontu.

Podczas takiej wędrówki panoramy są naprawdę rozległe. Oprócz dominującego pobliskiego Giewontu i Świnicy w Tatrach Wysokich, przy bezchmurnym niebie na horyzoncie rysuje się sylwetka Babiej Góry oraz pasma Beskidów.