| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 21 lutego 1931, Warszawa |
| Zgon | 10 kwietnia 2015, Warszawa |
| Zawód | historyk, profesor nauk humanistycznych |
| Specjalizacja | historia najnowsza; historia państwa i prawa — konstytucjonalizm i parlamentaryzm |
| Wykształcenie | Wydział Prawa, Uniwersytet Warszawski (1949–1954) |
| Główne stanowiska | profesor Instytutu Historii PAN; dyrektor Wojskowego Instytutu Historycznego; dyrektor Wojskowego Biura Badań Historycznych; wykładowca Uczelni Łazarskiego |
| Członkostwa | PZPR (1959–1981); prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1988–1991); prezes Towarzystwa Miłośników Historii w Warszawie (1987–1988) |
| Odznaczenia | Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1999); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
| Pochówek | Cmentarz Bródnowski, Warszawa (kwatera 64C-4-20/21) |
Andrzej Ajnenkiel był polskim historykiem specjalizującym się w dziejach najnowszych oraz w historii państwa i prawa. Jego prace koncentrowały się na konstytucjonalizmie i parlamentaryzmie, a dorobek obejmuje ponad czterysta pozycji naukowych.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się i zmarł w Warszawie. W lutym 1945 roku wstąpił do harcerstwa, a we wrześniu 1945 roku trafił do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W okresie studiów został aresztowany i poddany represjom z powodu działalności niepodległościowej powiązanej z tą organizacją.
W 1949 roku zdał maturę w Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie, a następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1949–1954. Po ukończeniu studiów pracował w Archiwum Akt Nowych w Warszawie, co zapoczątkowało jego związek z pracą archiwalną i badawczą.
Kariera naukowa i działalność publiczna
Od 1979 roku był profesorem w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, a w 1991 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1987–1988 kierował Towarzystwem Miłośników Historii w Warszawie, a w latach 1988–1991 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Historycznego.
W latach 1990–1993 uczestniczył jako ekspert prac Senatu RP i Prezydenta RP nad przygotowaniem Konstytucji RP. W 1990 roku należał do tzw. Komisji Michnika. W latach 1993–2001 kierował Wojskowym Instytutem Historycznym, a po transformacji stał na czele Wojskowego Biura Badań Historycznych do 31 października 2002. Był wykładowcą Uczelni Łazarskiego i prowadził tam Katedrę Historii Prawa.
Działalność organizacyjna i odznaczenia
W latach 1959–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR w Instytucie Historii PAN. Zasiadał w radach redakcyjnych takich periodyków i wydawnictw jak Polski Słownik Biograficzny, Przegląd Historyczno-Wojskowy, Przegląd Wschodni oraz Czasopismo Prawno-Historyczne.
W 1993 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia BBWR w województwie stołecznym. Pełnił funkcję Kanclerza Kapituły Orderu Odrodzenia Polski od 21 czerwca 1993 roku do 2008 roku. Otrzymał Krzyż Kawalerski oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski; ten drugi przyznano mu w 1999 roku.
Publikacje i dorobek naukowy
Jego dorobek obejmuje ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek. Do ważniejszych pozycji należą: "Od rządów ludowych do przewrotu majowego. Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926" (1968), "Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku" (1972), "Parlamentaryzm II Rzeczypospolitej" (1975), "Polska po przewrocie majowym: Zarys dziejów politycznych Polski 1926–1939" (1977), tom drugi "Historia sejmu polskiego" (1989) oraz "Konstytucje Polski 1791–1997" (2001).
Życie prywatne i pochówek
Był synem Stefana i Janiny z domu Rogo; matka zmarła, gdy Andrzej miał trzy lata. Dwukrotnie się ożenił i był ojcem trojga dzieci. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, w kwaterze 64C-4-20/21.
