| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Bolesław Ałapin |
| Urodzony | 16 sierpnia 1913, Warszawa |
| Zmarł | 23 czerwca 1985, Londyn |
| Zawód | Lekarz psychiatra |
| Edukacja i stanowiska | |
| Alma mater | Wydział Lekarski, Uniwersytet Warszawski |
| Stopnie | dr med. (1952), docent (1962) |
| Wybrane stanowiska | ordynator w Kulparkowie, ordynator w Tworkach, oddział psychosomatyczny Szpitala Wolskiego, pracownik Instytutu Psychoneurologicznego |
| Życie prywatne | |
| Małżonkowie | Stanisława Grynbaum (ślub 1935, rozwód 1948), Stanisława Sznaper-Zakrzewska (ślub 20 V 1950, rozstanie 1954), Ewa Szachnowska (ślub 1954) |
Bolesław Ałapin był lekarzem psychiatrą znanym z badań nad alkoholizmem i psychofarmakologią. W pracy łączył działalność kliniczną z publikacjami naukowymi.
Jak wyglądały wczesne lata i wykształcenie?
Pochodził z zasymilowanej rodziny żydowskiej; jego ojciec Jan Ałapin był dermatologiem. Uczył się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. W 1931 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, a dyplom lekarza uzyskał w czerwcu 1937 roku. Podczas studiów pracował w pracowni anatomopatologicznej Szpitala na Czystem i angażował się w działalność Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”.
Jak przebiegała jego działalność podczas II wojny światowej?
8 września 1939 zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego i służył jako sierżant podchorąży w Szpitalu 111a. Następnie przedostał się do Lwowa, gdzie pracował w klinice neurologiczno-psychiatrycznej, a od lutego 1940 do lipca 1941 pełnił funkcję ordynatora w Szpitalu Psychiatrycznym w Kulparkowie. W 1941 powrócił do Warszawy i pracował w przeniesionym na teren getta oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem pod opieką Eufemiusza Hermana.
W 1942 przeżył wielką akcję deportacyjną i zdołał uciec, po czym ukrywał się przez kolejne miesiące. W 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego Tadeusza Sztumberka-Rychtera. Po rozwiązaniu oddziałów Armii Krajowej na Zamojszczyźnie w lipcu 1944 wstąpił do Armii Berlinga, a w sierpniu trafił do aresztu NKWD i następnie do obozów w Związku Radzieckim; w październiku 1947 otrzymał zaświadczenie repatriacyjne w Brześciu nad Bugiem.
Gdzie pracował po 1945 i jak rozwijała się jego kariera naukowa?
Po repatriacji od maja do lipca 1948 pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi. Od lipca 1948 był wolontariuszem w Klinice Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Warszawie, a w 1951 został mianowany starszym asystentem. W czerwcu 1952 uzyskał tytuł doktora medycyny, a następnie objął stanowisko ordynatora oddziału obserwacyjnego w Tworkach.
W 1962 otrzymał tytuł docenta i został ordynatorem oddziału psychosomatycznego w Szpitalu Wolskim. Cztery lata później pracował jako samodzielny pracownik naukowy Instytutu Psychoneurologicznego. Po wydarzeniach marca 1968 stracił zatrudnienie. W 1969 nie powrócił z kongresu w Belgii i pozostał na emigracji; w 1972 pracował w Horton Hospital w Epsom, a w 1973 w Hill End Hospital w St Albans. Przeszedł na emeryturę w 1981 roku.
Jakie były ostatnie lata życia i dorobek naukowy?
W ostatnich latach życia chorował ciężko i zmarł w 1985 roku na skutek udaru mózgu. Jego prochy złożone są w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie. Był autorem kilkudziesięciu prac naukowych, które poruszały m.in. problematykę alkoholizmu oraz zagadnienia psychofarmakologii.
Jak wyglądało jego życie prywatne?
W 1935 poślubił Stanisławę Grynbaum, koleżankę ze studiów; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1948 roku. Po powrocie do kraju związał się ze Stanisławą Sznaper-Zakrzewską, z którą zawarł związek małżeński 20 maja 1950; małżeństwo rozwiązało się w lutym 1954. Z tej relacji pochodzi córka Wilga Zakrzewska, która później zasłynęła jako brydżystka. Trzecią żoną Ałapina była Ewa Szachnowska, z którą wziął ślub w 1954 roku.